7. Daire: Uzlaşma, Dava

T.C. D A N I Ş T A Y Yedinci Daire Esas No : 2016/2682 Karar No : 2020/2489 Anahtar Kelimeler : -Uzlaşma, -Dava Özeti : 08/01/2013 tarihinde uzlaşmaya başvurulmasından sonra, uzlaşma talebinin sonucu beklenmeksizin aynı vergi ve cezaların iptali istemiyle açılan ve incelenmeksizin reddi gereken işbu davada, bu husus gözetilmeksizin uyuşmazlığın esası incelenerek verilen kararda hukuki isabet görülmediği hakkında. Temyiz Eden (Davalı): İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı (Nakil Vasıtaları Vergi Dairesi Müdürlüğü) Vekili : Av. … Karşı Taraf (Davacı) : Tasfiye Halinde … Otomotiv İthalat İhracat Ticaret Limited Şirketi Vekili : Av. … İstemin Konusu : İstanbul 7. Vergi Mahkemesinin 19/02/2014 tarih ve E:2013/532, K:2014/279 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

Yargılama Süreci : Dava Konusu İstem: Davacı şirketin 2006 yılı hesap ve işlemlerin incelenmesi sonucunda, takdir komisyonu kararına dayanılarak, satışını yaptığı çeşitli lüks otomobillerin özel tüketim vergisinin eksik beyan edildiğinden bahisle, aynı yılın Şubat ila Haziran ve Ağustos ila Aralık dönemlerine ilişkin olarak tarh edilen özel tüketim vergileri ile kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır. İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti: Olayda, takdir komisyonunca res'en takdir edilen matrahın ne şekilde bulunduğuna ilişkin somut tespitlerin bulunmadığı, vergi inceleme raporunun düzenlenmediği dolayısıyla takdirin müstenidatı bilgi ve belgeler ortaya konulmadan cezalı tarhiyata gidildiği gerekçesiyle davaya konu tarh ve ceza kesme işlemlerinin iptaline karar verilmiştir. Temyiz Edenin İddiaları: Dava konusu dönemlere ilişkin olarak 08/01/2013 tarihinde uzlaşma talebinde bulunulduğu ve 05/11/2013 tarihinde uzlaşmanın gerçekleştiği belirtilerek, davanın konusuz kaldığı ileri sürülmektedir. Karşı Tarafın Savunması: Savunma verilmemiştir. Danıştay Tetkik Hâkimi Türkan Ermenek'in Düşüncesi: Davalı idarenin iddiaları doğrultusunda uzlaşmanın vaki olup olmadığının tespit edilerek, yargılamanın bu çerçevede sonuçlandırılması gerekirken, işin esasına girilmek suretiyle verilen kararda yasal isabet bulunmadığı düşünülmektedir. TÜRK MİLLETİ ADINA Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü: İnceleme ve Gerekçe: Maddi Olay : Davacı tarafından satışı gerçekleştirilen 58 araçtan 47 tanesi için yıl içerisinde aynı marka ve model araçlarla ilgili beyan edilen özel tüketim matrahları baz alınarak elde edilen ortalama matrah esas alınarak takdir komisyonunca takdir edilen matrahlara dayanılarak, 2006 yılının Şubat ila Haziran ve Ağustos ila Aralık dönemlerine ilişkin olarak vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergileri tarhiyatları yapılmıştır. İlgili Mevzuat: 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun Ek 7. maddesinin 1. fıkrasında, müddeti içinde uzlaşma talebinde bulunan mükellef veya ceza muhatabının,

uzlaşma talep ettiği vergi veya ceza için, ancak uzlaşma vaki olmadığı takdirde dava açma yoluna gidebileceği; 3. fıkrasında ise, uzlaşmanın vaki olması halinde, mükellefin, üzerinde uzlaşılan vergi ve cezaya (bunlardan birisi üzerinde uzlaşılmış olsa dahi her ikisine); adına sadece ceza kesilmiş bulunanın ise, üzerinde uzlaşılan işbu cezaya dava açamayacağı hükme bağlanmıştır. Hukuki Değerlendirme: Dosyanın incelenmesinden; davacı şirket tarafından dava konusu dönemlere ilişkin olarak 08/01/2013 tarihinde uzlaşma talebinde bulunulduğu, aynı cezalı tarhiyatlara karşı 28/01/2013 tarihinde ise dava açıldığı, 05/11/2013 tarihinde uzlaşmanın vaki olduğuna ilişkin tutanağın 23/12/2013 tarihli ara kararı üzerine dosyaya da sunulduğu; 19/02/2014 tarihinde verilen iptal kararına yönelik temyiz dilekçesinde de aynı hususların tekrar edilmek suretiyle davanın konusuz kaldığının iddia edildiği anlaşılmaktadır. Bu bakımdan; 08/01/2013 tarihinde uzlaşmaya başvurulmasından sonra, uzlaşma talebinin sonucu beklenmeksizin aynı vergi ve cezaların iptali istemiyle açılan ve incelenmeksizin reddi gereken işbu davada, bu husus gözetilmeksizin uyuşmazlığın esası incelenerek verilen kararda hukuki isabet görülmemiştir. Karar Sonucu: Açıklanan nedenlerle; 1. Temyiz isteminin kabulüne, 2. İstanbul 7. Vergi Mahkemesinin 19/02/2014 tarih ve E:2013/532, K:2014/279 sayılı kararının bozulmasına, 3. Yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın anılan Mahkemeye gönderilmesine, 4. 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13. maddesinin (j) bendi parantez içi hükmü uyarınca alınması gereken harç dahil olmak üzere, yargılama giderlerinin yeniden verilecek kararda karşılanması gerektiğine, 5. 2577 sayılı Kanun'un (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin 1. fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.